من دلم برایت تنگ میشود ابرها خسیس میشوند  بغضم میگیرد رگ آسمان سرخ میشود باران تند تند میبارد ... ابرها عاشق میشوند ... من حسود میشوم.

نشسته یی و تمام کاغذهای سفید و سیاهت را نگاه می کنی آتش میزنی به سیگارت از آخرین خط کاغذت تا نقطه ی اول کاغذت زرد میشود زرد نارنجی سیاه ...سوخت !

در میزنند : چایی یا قهوه ! میگویی : تلخ . . .

باران اینبار بویش بیشتر از خودش تنت را خیس می کند ایستاده یی روبروی پنجره صورتت را سپردی دست قطره های درشت باران باران باران ...و باران . . .

نگاه می کنی دور ها آن دورها دلت فریاد میخواهد فریاد میشود تمام آسمان ...همه ی چراغها خاموش است ...پنجره ی اتاقی میسوزد از چراغ روشنی که نگاه تو به آن نمی رسد !

باید تمامش کنی این شاید سکانس آخر باشد مداد خودکار یا قلمت ... نوشته میشود....................... کسی از آن سوی چراغ روشن مشق عشق تو را مینویسد و نوک مداد سیاهش را هر بار به هوای تراش نگاه تو تیز می کند " تو " مینویسی مینویسی سیگارت خاموش نمیشود دهان کسی هنوز بوی دود میدهد و طعم ...! هر چه هست سیب نیست

 فیلمنامه خوب پیش میرود طرح شاهکاری میشود "نقاشی" روی دیوارهای اتاقش طرح سایه ی تو را رنگ میزند چه دلتنگ!

هنوز خسته نیستی کسی به جای چشمانت به آسمان نگاه می کند که چقدر همه خوابند . . . چقدر ساختمانها بلندند چقدر این شب تاریک است که چقدر "او"نگاهت میکند بی آنکه "تو" نگاهش کنی ....

"زندگی جنگ است و هیچ جنگجویی دلش را وسط میدان جا نمیگذارد که مست غارتگر بشود"    روی کاغذهای سیاهت به خواب میروی و جنگجویی آرام دلش را میان انگشتان بسته ات جا میگذارد. . .

     " دنیا برای من بس است "

استخاره به نام تو 

                       فاتحه ی چشمان من است

کتاب را نگشوده

                          میخوانم :

                                       ....................

                                    " زبانت به خرمای من هم شیرین نمیشود !"