بگذار باران ببارد  سالهاست  به خیال خیس ما  باران نمیخورد 

    غمی نیست ...!

 چترش سوراخ شده بود و چشمکهای ستاره ی کوچکش به چشمش  نمیخورد  

سالها بود که میخندید به تمام بهانه های  سپیدش "من از بهانه افتادم از تمام بهانه های بی تو "

چشم باز کرد .....سایه کسی بر دستانش افتاده بود...سنگین !

 خندید خندید خندید ...  اشک ستاره ها سوراخهای چترش را بست 

گفتند: عروس به چشمانت افتاده است 

نمیدانستند : سالها  شب هرگز شب نخواهد شد . . .